"Als het maar geen bureaulandschappen zijn"

Dat is een citaat uit het interview met Kristien Bonneure (à la bonne heure!) in Brussel Deze Week (blz. 18-19 maar niet die van deze week).

Ze spreekt er over haar nieuwste boek "Stil leven - Een stem voor rust en ruimte in drukke tijden".

"Het landschapskantoor is achterhaald. Ik ben zelf onder meer wegens lawaaioverlaast vertrokken op de nieuwsdienst, maar de VRT plant een nieuw gebouw. [...] stille werkcellen, groene eilanden, als het maar geen bureaulandschappen zijn".

Ze vervolgt: "Van groot belang voor de ervaring van stilte is de ruimtelijke ordening. Als we niet meer op de toppen van onze tenen moeten lopen, dan zal dat ook een gunstig effect hebben op burn-outklachten, depressie, zelfmoord."

En nu mag je 1x raden waar ik zat op kantoor... Ja ja, op een groot open plateau (en met mijn rug naar de deur van mijn directeur gekeerd, voor net dat tikkeltje extra Big-Brother-Is-Watching-You-gevoel).

Toen ons R&D team een paar jaar geleden verzocht werd om naar dat plateau te verhuizen en we vreesden voor onze concentratie, kregen we een leeg kantoor toegewezen als "stilteruimte" om ons even terug te kunnen trekken als onze collega's te luid werden. Uit die ruimte verdween prompt het bureaublad; daarna werden er servers gezet (ideaal tegen de stilte^^); en uiteindelijk werd ze bezet door een ander team.

Persoonlijk vind ik zo'n landschapskantoren weinig respectvol voor de mensen die stilte nodig hebben om zich te concentreren.


Cecile

PS: hier een Frans artikel over "open space" kantoren